8 ذيحجّه - خروج امام حسين علیه السلام از مكه معظّمه

 

پس از آن كه امام حسين علیه السلام با در خواست مكرر استاندار مدينه مبنى بر بيعت با يزيد بن معاويه رو برو گرديد و به‌ناچار از اين شهر خارج و وارد مكه معظّمه شد، به مدت چهار ماه و چند روز در جوار خانه امن الهى اقامت گزيد و در اين مدت با دعوت مسلمانان مبارز برخى از مناطق اسلامى، به ويژه شيعيان كوفه مواجه شد و براى پاسخ گويى به درخواست آنان، پسرعمويش مسلم بن عقيل علیه السلام را جهت هماهنگى انقلابيون و زمينه سازى نهضت بزرگ، به كوفه ارسال نمود و چون مسلم بن عقيل با استقبال شايان مردم كوفه مواجه شد، براى آن حضرت نامه اى فرستاد و او را براى رفتن به شهر كوفه دعوت كرد.

امام حسين علیه السلام تصميم داشت كه پس از پايان مراسم حج، به سوى كوفه رهسپار شود، ولى به وى خبر داده شد كه يزيد بن معاويه، تعدادى از مزدوران خود به فرماندهى عمروبن سعيدبن عاص را به بهانه حضور در مراسم حج، به مكه فرستاد تا در هنگام مراسم حج، امام حسين علیه السلام را دستگير كرده و به نزد يزيد در شام بفرستد و يا اينكه ناجوانمردانه وى را در هنگام عبادت ترور كرده و به شهادت برساند.

امام حسين علیه السلام براى خنثى كردن توطئه هاى دشمن حيله‌گر، ناچار شد در تصميم خويش تجديد نظر كند. بدين جهت حج خود را تبديل به عمره كرد و پس از پايان أعمال عمره، از حالت احرام بيرون آمد و در هشتم ذىحجّه، يعنى دو روز پيش از عيد سعيد قربان، از مكه عازم كوفه گرديد.(1)

يزيد بن معاويه از يك سو جاسوسان و مزدوران خويش را براى دستگيرى و يا كشتن آن حضرت به مكّه اعزام كرد و از سوى ديگر با واسطه قرار دادن افراد موجّه و سر شناس، مانع خروج آن حضرت از مكّه مى گرديد.

وى، نامه‌اى براى عبدالله بن عباس فرستاد و از او درخواست كرد كه مانع قيام امام حسين علیه السلام شده و او را به سكوت و آرامش دعوت كند، در غير اين صورت، بدون در نظر گرفتن ملاحظات خويشاوندى با او برخورد خشن خواهد كرد. عبدالله بن عباس به نزد امام حسين علیه السلام رفت و او را به ماندن در مكّه و خويشتن دارى دعوت كرد، ولى آن حضرت، اعتنايى به مصلحت انديشى هاى وى نكرد و بر تصميم خود تأكيد نمود.(2)

غير از عبدالله بن عباس، افرادى ديگر چون محمدبن حنفيه، عبدالله بن عمر و عبدالله بن جعفر نيز آن حضرت را از قيام بر ضد يزيد و رفتن به سوى عراق بر حذر نمودند. تنها عبدالله بن زبير وى را تشويق به رفتن مي‌كرد، تا زمينه را براى خود نمايى وى فراهم شود. چون با وجود ابا عبدالله الحسين علیه السلام در مكه معظّمه،كسى اعتنايى به عبدالله بن زبير نمى كرد.

ولى امام حسين علیه السلام بدون توجه به توصيه و تشويق ديگران، تصميم خود را گرفته بود و بر اساس آن، به همراه خانواده، ياران و همراهان خويش از مكّه خارج شد و به سوى عراق رهسپار گرديد.(3)

يحيى بن سعيد از جانب برادرش عمرو بن سعيد، مأموريت يافت كه آن حضرت را از حركت به سوى كوفه باز دارد و وى را به مكّه برگرداند.

ولى تلاش و اصرار وى نيز بى فايده بودو امام حسين علیه السلام بدون اعتنا به تهديدات او به حركت خويش ادامه مى داد.

آن حضرت، از مكه تا توقف درسرزمين كربلا، چند منزل را طى كرد كه برخى از آنها بدين نام مى باشند: تنعيم، ذات عرق، حاجز، زرود، ثعلبيه، زباله، بطن عقبه، شراف، عذيب هجانات، قصر بنى مقاتل و كربلا.

سفر آن حضرت از مكه معظّمه به سر زمين كربلا حدود بيست و پنج روز ادامه يافت و در روز دوم محرّم سال 61 قمرى، با اصرار حرّبن يزيد، فرمانده لشكر عبدالله بن زياد وارد سرزمين كربلا شد و در آنجا خيمه هاى خويش را بر پا نمود.(4)

-

پی نوشت:

1- الإرشاد (شيخ مفيد)، ص414

2- ترچمةالحسين و مقتله (محمد بن سعد بصرى)، ص 59

3- الفتوح (ابن اعثم كوفى )، ص837 و ص867

4- الارشاد، ص414 ؛ الفتوح، ص871 و منتهى الامال (شيخ عباس قمى)، ج1، ص320

فیس بوک Facebook فارسی العربی English
تمامی حقوق این وب سایت متعلق به اداره کل دانش آموختگان جامعة المصطفی العالمیه می باشد