15 ربيع الاول - هلاكت يزيد بن معاويه - سال 64 هجرى قمرى

 

يزيد، فرزند معاوية بن ابى سفيان در سال 25، يا 26 و يا 27 قمرى از زنى به نام "ميسون بنت مخول" زاييده شد و پس از هلاكت پدرش معاويه در رجب سال 60 هجرى قمرى، بنا به سفارش وى به حكومت رسيد.

وى، جوانى خام، بى‏مبالات، هوسران و ستمگر بود و چون در دربار معاويه و در كمال ناز و نعمت پروريده شده بود، هيچ گونه شايستگى خلافت و حكومت مسلمانان را نداشت و هميشه از دستياران پدرش كه بعضاً غير مسلمان بوده و در دستگاه وى نفوذ عميقى داشتند، پيروى مى‏كرد و از اين بابت خسارت‏هاى مادى و معنوى فراوانى بر خلافت اسلامى وارد آورد.

حكومت وى كه بيش از سه سال و اندى ادامه نيافت، بدعت‏ها و جنايت‏هاى زيادى را مرتكب گرديد.

وى به طور آشكارا شراب مى‏نوشيد، با سگ و بوزينه همبازى بود و براى صحابه و ريش سفيدان امت، احترامى قائل نمى‏شد. به دستور ستمگرانه وى، در محرم سال 61 هجرى قمرى " امام حسين علیه السلام " و ياران و همراهانش را در بيابان كربلا به شهادت رسانيده و بازماندگانش را اسير نمودند. هم چنين در سال 63 قمرى، قيام مردمى اهالى مدينه به رهبرى " عبدالله بن حنظله " را سركوب و كشتار عظيمى در مدينه به سركردگى " مسلم بن عقبه " به راه انداخت و لشكريان او در اين واقعه، كه معروف به " واقعه حره" مى‏باشد، جنايات بى‏شمارى مرتكب گرديدند. پس از سركوب اهالى مدينه، به سوى مكه لشكركشى نموده و قصد تكرار جنايات خويش در حرم امن الهى را نمودند ولى "عبدالله بن زبير" كه در اين شهر مقدس پناه گرفته و بر ضد يزيد قيام كرده بود، در برابر هجوم سپاهيان وى مقاومت سختى نمود. سپاهيان يزيد كه توان گشايش درهاى مكه را در خود نديده بودند، در بلندى‏هاى اطراف مكه، موضع گرفته و خانه‏هاى مردم و حتى كعبه و مسجد الحرام را با منجنيق بلند، به سنگ و آتش بستند و تعداد زيادى را كشته و خانه‏هاى مردم و از جمله خانه خدا را به آتش كشيدند.

در همين هنگام، اجل يزيد فرا رسيد و مرگ زودرس، وى را در كام خويش گرفت و به زندگى جنايت كارانه‏اش پايان داد.

هلاكت وى مصادف بود با روز پنجشنبه، پانزدهم ربيع الاول سال 64 قمرى. در آن هنگام "حصين بن نمير" سرگرم مبارزه با عبدالله بن زبير بود و پس از آگاهى از هلاكت يزيد، بناچار دست از هجوم مكه برداشت و با سرافكندگى تمام به سوى شام برگشت. مرگ زيد و عقب نشينى سپاهيان وى از مكه، موجب تقويت عبدالله بن زبير و تشكيل حكومت وى در حجاز، عراق و ساير مناطق عربستان گرديد.(1)

 

پی نوشت:

1- نك: تاريخ الطبرى، ج 5، ص 499؛ اسدالغابة، ج 3، ص 243؛ تاريخ خلفا، ص 452 و 499؛ تاريخ اُمراء المدينه المنوّره، ص 62؛ البداية و النهاية، ج 7-8، ص 248 و وقايع الأيام، ص 215

 

فیس بوک Facebook فارسی العربی English
تمامی حقوق این وب سایت متعلق به اداره کل دانش آموختگان جامعة المصطفی العالمیه می باشد