23 ربيع الثاني - وفات معتضد باللّه عباسى - سال 289 هجرى قمرى

 

"احمد بن موفق بن متوكل عباسى"، معروف به "المعتضد بالله"، پس از وفات عمويش "معتمد عباسى"، به مقام خلافت نايل آمد.

وى، خليفه‏اى كوشا و باتدبير و در امر زمامدارى، كاردان و باگذشت بود.

معتضد به عنوان شانزدهمين خليفه عباسى ، پس از استقرار در مقام خلافت، "عبيدالله بن سليمان" را به وزارت منصوب كرد و پس از وفات عبيدالله، فرزندش "قاسم بن عبيدالله" را به اين مقام برگزيد.

هم چنين، "ابواسحاق اسماعيل بن اسحاق ازدى" را كه مالكى مذهب بود، به قضاوت منصوب كرد و پس از وى، پسر عمويش "اسماعيل" را به اين مقام انتخاب نمود.(1)

سرانجام در 47 سالگى، در 23 ربيع‏الثّانى، سال 289 قمرى، در بغداد بدرود حيات گفت.

معتضد عباسى با آل ابى طالب علیه السلام و علويان مهربان بود و متعرض آنان نمى‏شد و در مقابل، تلاش مى‏كرد كه به آنان خدمتى نمايد.(2)

هم چنين، وى با بنى اميه بسيار دشمن بود و در سال 283 قمرى، دستور داد كه در منابر و سخنرانى‏ها، "معاوية بن ابى‏سفيان" و فرزندش "يزيد بن معاويه" را لعنت كنند و آن دو را به خاطر دشمنى با "اميرمؤمنان علیه السلام" و فرزندان گرامى‏اش، ناسزا گويند. اما وزيرش عبيدالله بن سليمان كه در باطن، ناصبى و دشمن اهل بيت علیه السلام بود، وى را از اين كار بازمى‏داشت و مى‏گفت كه اهل سنت، از سبّ و لعن معاويه ناراحت مى‏شوند و ممكن است عكس العمل منفى نشان داده و نظم خلافت را بر هم زنند.

معتضد، اعتنايى به گفتارش نكرد و دستور سب و لعن آن دو را صادر كرد.(3)

 

پی نوشت:

1- همان

2- وقايع الايام، ص 234.

3- البداية و النهايه، ج11، ص 87

فیس بوک Facebook فارسی العربی English
تمامی حقوق این وب سایت متعلق به اداره کل دانش آموختگان جامعة المصطفی العالمیه می باشد