20 محرم - رحلت علامه ‏حلي (726 ق)

 

آيت‌الله علامه حسن بن يوسف بن علي بن مطهر معروف به «علامه حلي» در 29 رمضان 648 ق در شهر حلّه در عراق به دنيا آمد. كودكي وي با تهاجم لشكر هلاكوخان مغول و سقوط بغداد مصادف بود. در اين حادثه با تدبير پدر علامه حلي، شيعيان بغداد به «حله» كوچ كردند و از طوفان حملات مغول در امان ماندند. از اين پس اين شهر كوچك، به مركز فكري و كانون اجتماع انديشمندان شيعه بدل شد. در مكتب فقهي حله جمع بزرگي از انديشمندان ظهور كردند. علامه حلي در حله از محضر محقق حلي، خواجه نصيرالدين طوسي، سيدبن طاووس و... بهره برد و به چنان مقامي در علم دست يافت كه براي نخستين‌بار به او لقب «آيت اللَّه» داده شد.

چنانكه در شماره‌ 12تقويم هفته(10 آذر 1388) اشاره شد، گرويدن سلطان محمد خدابنده(الجايتو) به تشيع با تمهيدات خواجه رشيدالدين فضل‌الله و ارشاد علامه حلي صورت پذيرفت. سلطان محمد، چنان مجذوب علامه حلي شد كه مذهب تشيع را آئين رسمي حكومت خود در سراسر ايران ناميد.

شاگردان علامه حلي بسيار زياد بودند. فرزند نابغه‏اش معروف به فخرُالمُحققين، قطب الدين رازي، علي بن احمد حلي و ابن مُعَيَّه از جمله شاگردان وي بودند.

علامه حلي جامع علوم فقهي، كلامي، فلسفي و عرفاني بود و از اين منظر نيز پيش از انديشمنداني چون ملاصدرا، پيشگام و ممتاز است. آثار قلمي علامه نيز بسيار زياد و در عرصه‌هاي مختلف علمي گسترده‌اند؛ مُنتهي المطلب في تحقيقِ المَذهب و تَبصِرَةُ المُتعلّمين در علم فقه، نهايه الوصول الي عِلم الاصول در علم اصول، نهايَه المَرام در علم كلام، جامِعُ الاخبار در علم حديث، كَشفُ المَقال في مَعرفه الرِّجال در علم رجال، القول الوَجيز في تفسير الكتابِ العزيز در علم تفسير و شرح حكمه الاشراق در حكمت و عرفان و ده‏ها اثر ديگر از اين انديشمند بزرگ است.

علامه حلي در 78 سالگي وفات يافت و در حرم مطهر امام علي(ع) مدفون گشت.

فیس بوک Facebook فارسی العربی English
تمامی حقوق این وب سایت متعلق به اداره کل دانش آموختگان جامعة المصطفی العالمیه می باشد